فیض کاشانی_دیوانغزل ها (فهرست)

غزل شمارهٔ 22

1. آنچه را از بهر من او خواست آن آید مرا

2. خواستش از راز پنهان ناگهان آید مرا

3. سعی در تحصیل دنیا و فضولش بیهده است

4. در ازل قدری که روزی شد همان آید مرا

5. سوی مشرق گر روم یا راه مغرب بسپرم

6. برجبینم آنچه بنوشته است آن آید مرا

7. بر سرم گرچه نمیدانم چه خواهد آمدن

8. اینقدر دانم که مردن بی امان آید مرا

9. هیچ تمهیدی نکردم بهر مهمان اجل

10. با وجود آنکه دانم ناگهان آید مرا

11. زندگانی شد تلف سودی نیامد زان بکف

12. نیست از کس شکوه ام از خود زیان آید مرا

13. هر که خیری میکند اضعاف آن یابد جزا

14. میدهم جان در رهش تا جان جان آید مرا

15. هر که بخشد جرمی از کس بگذرند ازجرم او

16. میکنم من اینچنین تا آنچنان آید مرا

17. هر که بر تن میفزاید نور جان کم میکند

18. میگذارم فیض تن تا نور جان آید مرا


بعدیقبلی

هیچ نظری ثبت نشده

ابیات برگزیده

* گرفتم سال را پنهان کنی، با مو چه می سازی؟
* گرفتم موی را کردی سیه، با رو چه می سازی؟
شعر کامل
صائب تبریزی
* مر غول را برافشان یعنی به رغم سنبل
* گرد چمن بخوری همچون صبا بگردان
شعر کامل
حافظ
* تهیدستی سخن را رنگ دیگر می دهد صائب
* ندارد ناله جانسوز چون نی پر شکر باشد
شعر کامل
صائب تبریزی