1. آنان که ره عالم ارواح بپویند

2. مردانه ز آلایش تن دست بشویند

3. بر فوق فلک رفته به جنات بر آیند

4. پویند گل از غیب و گل از خویش برویند

5. این طایفه نورند و حیاتند و وجودند

6. با هر که نشستند چو جان در تن اویند

7. و آنان که بود بسته تن پای خردشان

8. هرگز گلی از عالم ارواح نبویند

9. زنگ تنشان ز آینه جان نزداید

10. دل را ز گل عالم اجسام نشویند

11. این طایفه موتند و عدم ظلمت و جهلند

12. بر بی خردیشان سزد ارواح بمویند

13. و آنان که نه اینند و نه آن مثل من و تو

14. در کش مکش این دو نه پشتند نه رویند

15. چوگان قضا سوی زبرشان ببرد که

16. افتند گهی زیر سراسیمه چو گویند

17. رفتن نتوانند و بمقصد نگرانند

18. نصف دلشان شاد که از راه بکویند

19. عزمی که دو جا بستن کار زنانست

20. مردان خدا فیض چنین راه نپویند