1. آنکه تسبیح حصا بر صدق او آمد گوا

2. گاه احصای ثنایت گفته لا احصی ثنا

3. چون درین احصا حصا آسانی ام گویا به صدق

4. بر که بندم راه گویایی چو صدّیق از حصا

5. عدّ نعمایت چه حدّ من چو حکمت در ازل

6. ساخت شرط ان تعدّوا را ز لاتحصوا جزا

7. تاج استغنا و نعلین سلوک راه فقر

8. دادی ام، غرقم در انعام تو از سر تا به پا

9. هر سر مو بر من ار گردد زبانی شکرگوی

10. کی توانم کردن از شرکت سر مویی ادا

11. شکر هر نعمت چو باشد نعمت دیگر خرد

12. غیر عجز این راه را مشکل که یابد منتها

13. باشد از ادراک ما تا ذات تو صد سال راه

14. وان قدر دیگر بود از نطق تا ادراک ما

15. چون بود از نطق ما تا ذات تو راه این همه

16. وصف ذاتت حدّ نطق ما کجا باشد کجا

17. گر زبان خود به کام اندر کشد جامی، رواست

18. چون نگردد از زبان در وصف تو کامش روا