لینک اشتراک گذاری
کپی شد
کمال‌الدین اسماعیل_دیوانرباعی ها
رباعی شمارهٔ 241 : ... که طاقت فراقت دارد ؟
رباعی شمارهٔ 242 : نرگس که دلش هوای ساغر دارد
رباعی شمارهٔ 243 : دل گرچه امید وصل کمتر دارد
رباعی شمارهٔ 244 : امروز ملالی بکمالم دارد
رباعی شمارهٔ 245 : آن شاخ سمن که روی خندان دراد
رباعی شمارهٔ 246 : لعل تو ز لطف صورت جان دارد
رباعی شمارهٔ 247 : شاخ ارز شکوفه شکل پروین دارد
رباعی شمارهٔ 248 : گر دیدۀ نرگس نه سبل می دارد
رباعی شمارهٔ 249 : شب گر چه ز روشنی جدایی دارد
رباعی شمارهٔ 250 : هر سال شکوفه سیم چندان بارد
رباعی شمارهٔ 251 : گفتم که چو مست شد مرا ناز آرد
رباعی شمارهٔ 252 : چون رنگ رخ تو گل ببازار آرد
رباعی شمارهٔ 253 : عشق تو گرم چه غم فراوان آرد
رباعی شمارهٔ 254 : زلفت که دلم را بفغان می آرد
رباعی شمارهٔ 255 : مهر تو نشان آب و گل می ببرد
رباعی شمارهٔ 256 : نام تو مرا چو بر زبان می گذرد
رباعی شمارهٔ 257 : می پنبۀ عقل هرزه گو داند کرد
رباعی شمارهٔ 258 : دیوان بگناه تو سفید باید کرد
رباعی شمارهٔ 259 : با غنچه صبا چو دست اندر کش کرد
رباعی شمارهٔ 260 : چشم تو اگر نظر بغمخواران کرد
رباعی شمارهٔ 261 : بی روی تو صبر ازین فزون نتوان کرد
رباعی شمارهٔ 262 : دل خوی فراقفای غم خوردن کرد
رباعی شمارهٔ 263 : یارم ز جفا هیچ رها کرد؟ نکرد
رباعی شمارهٔ 264 : امسال بهار رسم دیگر گون کرد
رباعی شمارهٔ 265 : تا این دل محنت زده آهنگ تو کرد
رباعی شمارهٔ 266 : با من سر زلفش ار پریشانی کرد
رباعی شمارهٔ 267 : آن غنچۀ گل که طبع خرّم آورد
رباعی شمارهٔ 268 : خون دل من بتم بصد ناز خورد
رباعی شمارهٔ 269 : غمگین دل من غم همه عالم خورد
رباعی شمارهٔ 270 : گردون چو غم زشت و نکومی نخورد

حمایت مالی

حمایت مالی داوطلبانه و اختیاری

ابیات برگزیده

* در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن
* من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود
شعر کامل
سعدی
* مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو
* یادم از کشته خویش آمد و هنگام درو
شعر کامل
حافظ
* زمین شد به کردار دریای قیر
* همه موجش از خنجر و گرز و تیر
شعر کامل
فردوسی