خواجوی کرمانی_دیوانغزل ها (فهرست)

غزل شمارهٔ 117

1. چو طلعت تو مرا منتهای مقصودست

2. بیا که عمر من این پنجروز معدودست

3. مقیم کوی تو گشتم که آستان ایاز

4. بنزد اهل حقیقت مقام محمودست

5. دلم ز مهر رخت می‌کشد بزلف سیاه

6. چرا که سایهٔ زلف تو ظل ممدودست

7. من از وصال تو عهدیست کارزو دارم

8. که کام دل بستانم چنانکه معهودست

9. ز بسکه دل بربودی چو روی بنمودی

10. گمان مبر که دلی در زمانه موجودست

11. اگر چنانکه کسی را ز عشق مقصودیست

12. مرا ز عشق تو مقصود ترک مقصودست

13. دلم ز زلف تو بر آتشست و می‌دانم

14. که سوز سینه پر دود مجمر از عودست

15. چه نکهتست مگر بوی لاله و سمنست

16. چه زمزمه‌ست مگر بانک زخمه عودست

17. اگر مراد نبخشد بدوستان خواجو

18. خموش باش که امساک نیکوان جودست


بعدیقبلی

هیچ نظری ثبت نشده

ابیات برگزیده

* مرا در مجلس خوبان سماع انس کی باشد
* که چون سروی برقص آید مرا از رقص وا دارد
شعر کامل
خواجوی کرمانی
* ز کوی یار می‌آید نسیم باد نوروزی
* از این باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی
شعر کامل
حافظ
* گر چه پیریم، از جوانان جهان خوشدلتریم
* خنده ها بر صبح دارد موی چون کافور ما
شعر کامل
صائب تبریزی