لینک اشتراک گذاری
کپی شد
محتشم کاشانی_دیوانغزل ها (فهرست)

غزل شمارهٔ 174

1. طبیب من ز هجر خود مرارنجور می‌دارد

2. مرا رنجور کرد از هجر و از خود دور می‌دارد

3. چو عذری هست در تقصیر طاعت می پرستان را

4. امام شهر گر دارد مرا معذور می‌دارد

5. به باطن گر ندارد زاهد خلوت نشین عیبی

6. چرا در خرقهٔ خود را این چنین مستور می‌دارد

7. اگر بینی صفائی در رخ زاهد مرو از ره

8. که صادق نیست صبح کاذب اما نور می‌دارد

9. سیه روزم ولی هستم پرستار آفتابی را

10. که عالم را منور در شب دی جور میدارد

11. طلب کن نشئه زان ساقی که بیمی چشم خوبان را

12. به قدر هوش ما گه مست و گه مخمور میدارد

13. پس از یک مردمی گر میکنی صد جور پی‌درپی

14. همان یک مردمی را محتشم منظور می‌دارد


بعدیقبلی

هیچ نظری ثبت نشده

حمایت مالی

حمایت مالی داوطلبانه و اختیاری

ابیات برگزیده

* گویی که رشته های عقیقست و لاژورد
* از لاله و بنفشه همه روی مرغزار
شعر کامل
فرخی سیستانی
* یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد
* به وداعی دل غمدیده ما شاد نکرد
شعر کامل
حافظ
* من دلی ‌دارم ز عشقش گرم و پیش او شوم
* تا مگر بنشاند این گرمی به کافور و گلاب
شعر کامل
امیر معزی