مولوی_دیوانغزل ها (فهرست)

غزل شمارهٔ 1302

1. ما دو سه مست خلوتی جمع شدیم این طرف

2. چون شتران رو به رو پوز نهاده در علف

3. هر طرفی همی‌رسد مست و خراب جوق جوق

4. چون شتران مست لب سست فکنده کرده کف

5. خوش بخورید کاشتران ره نبرند سوی ما

6. زانک بوادی اندرند ما سر کوه بر شرف

7. گر چه درازگردن‌اند تا سر کوه کی رسند

8. ور چه که عف عفی کنند غم نخوریم ما ز عف

9. بحر اگر شود جهان کشتی نوح اندریم

10. کشتی نوح کی بود سخره آفت و تلف

11. جمله جهان پرست غم در پی منصب و درم

12. ما خوش و نوش و محترم مست خرف در این کنف

13. کان زمردیم ما آفت چشم مار غم

14. آنک اسیر غم بود حصه اوست وااسف

15. مطرب عارفان بیا مست شدند عارفان

16. زود بگو رباعیی پیش درآ بگیر دف

17. باد به بیشه درفکن بر سر هر درخت زن

18. تا که شوند سرفشان شاخ درخت صف به صف

19. ابله اگر زنخ زند تو ره عشق گم مکن

20. عشق حیات جان بود مرده بود دگر حرف

21. چون غزلی به سر بری مدحت شمس دین بگو

22. از تبریز یاد کن کوری خصم ناخلف


بعدیقبلی

هیچ نظری ثبت نشده

ابیات برگزیده

* اگر روی به هم درکشی چو نافهٔ مشک
* طمع مدار که بوی خوشت نهان ماند
شعر کامل
سعدی
* چرخ را آرامگاه عافیت پنداشتم
* آشیان کردم تصور ،خانه صیاد را
شعر کامل
صائب تبریزی
* فلک به مردم نادان دهد زمام مراد
* تو اهل فضلی و دانش همین گناهت بس
شعر کامل
حافظ