لینک اشتراک گذاری
کپی شد
نظامی_خمسهلیلی و مجنون
شماره 1 - به نام ایزد بخشاینده : ای نام تو بهترین سرآغاز
شماره 2 - نعت پیغمبر اکرم (ص) : ای شاه سوار ملک هستی
شماره 3 - برهان قاطع در حدوث آفرینش : در نوبت بار عام دادن
شماره 4 - سبب نظم کتاب : روزی به مبارکی و شادی
شماره 5 - در مدح شروانشاه اختسان بن منوچهر : سر خیل سپاه تاجداران
شماره 6 - خطاب زمین بوس : ای عالم جان و جان عالم
شماره 7 - سپردن فرزند خویش به فرزند شروانشاه : چون گوهر سرخ صبحگاهی
شماره 8 - در شکایت حسودان و منکران : بر جوش دلا که وقت جوش است
شماره 9 - در نصیحت فرزند خود محمد نظامی : ای چارده ساله قرة‌العین
شماره 10 - یاد کردن بعضی از گذشتگان خویش : ساقی به کجا که می‌پرستم
شماره 11 - آغاز داستان : گوینده داستان چنین گفت
شماره 12 - عاشق شدن لیلی و مجنون به یکدیگر : هر روز که صبح بردمیدی
شماره 13 - در صفت عشق مجنون : سلطان سریر صبح خیزان
شماره 14 - رفتن پدر مجنون به خواستاری لیلی : چون راه دیار دوست بستند
شماره 15 - زاری کردن مجنون در عشق لیلی : مجنون چو شنید پند خویشان
شماره 16 - بردن پدر مجنون را به خانه کعبه : چون رایت عشق آن جهانگیر
شماره 17 - پند دادن پدر مجنون را : چون دید پدر به حال فرزند
شماره 18 - حکایت : کبکی به دهن گرفت موری
شماره 19 - در احوال لیلی : سر دفتر آیت نکوئی
شماره 20 - خواستاری ابن‌سلام لیلی را : فهرست کش نشاط این باغ
شماره 21 - رسیدن نوفل به مجنون : لیلی پس پرده عماری
شماره 22 - جنگ کردن نوفل با قبیله لیلی : نوفل ز چنین عتاب دلکش
شماره 23 - عتاب کردن مجنون با نوفل : مجنون چو شنید بوی آزرم
شماره 24 - مصاف کردن نوفل بار دوم : گنجینه گشای این خزینه
شماره 25 - رهانیدن مجنون آهوان را : سازنده ارغنون این ساز
شماره 26 - سخن گفتن مجنون با زاغ : شبگیر که چرخ لاجوردی
شماره 27 - بردن پیرزن مجنون را در خرگاه لیلی : چون نور چراغ آسمان گرد
شماره 28 - دادن پدر لیلی را به ابن‌سلام : غواص جواهر معانی
شماره 29 - آگاهی مجنون از شوهر کردن لیلی : فرزانه سخن سرای بغداد
شماره 30 - رفتن پدر مجنون به دیدن فرزند : دهقان فصیح پارسی زاد

حمایت مالی

حمایت مالی داوطلبانه و اختیاری

ابیات برگزیده

* تا عشق تو سوخت همچو عودم
* یک عقده نماند از وجودم
شعر کامل
مولوی
* گفتم که بر خیالت راه نظر ببندم
* گفتا که شب رو است او از راه دیگر آید
شعر کامل
حافظ
* ثواب روزه و حج قبول آن کس برد
* که خاک میکده عشق را زیارت کرد
شعر کامل
حافظ