1. در مقامی که رسد زو به دل و جان آسیب

2. نبود جان خردمند ز رفتن به نهیب

3. ناشکیبا مشو ار باز گذارد جانت

4. خانه ای را که ز ویران شدنش نیست شکیب

5. تن یکی خانۀ ویرانی و بی سامانی ست

6. نتوان داشت در او جان و روان را به فریب

7. گر چه پیوستۀ جان است تن تیره، ولیک

8. شاخ را نیست خبر هیچ ز بویایی سیب

9. گر چه از جان به شکوه است و به نیرو، هر تن

10. جان نگیرد ز تن تیره به زیبای زیب

11. دیدۀ جان خرد است و روشش اندیشه

12. ناید از کوری و کری تنش هیچ آسیب

13. چشم جان روشن و بیناست ز نزدیک و ز دور

14. پای اندیشه روان است بر افراز و نشیب

15. بی گمان باش خردمند، که در راه یقین

16. خردت راست رود با تو، گمانت به وُریب