خواجوی کرمانی_دیوانغزل ها (فهرست)

غزل شمارهٔ 127

1. ای لبت میگون و جانم می پرست

2. ما خراب افتاده و چشم تو مست

3. همچو نقشت خامهٔ نقاش صنع

4. صورتی صورت نمی‌بندد که بست

5. دین و دنیا گر نباشد گو مباش

6. چون تو هستی هر چه مقصودست هست

7. در سر شاخ تو ای سرو بلند

8. کی رسد دستم بدین بالای پست

9. تا نگوئی کاین زمان گشتم خراب

10. می نبود آنگه که بودم می پرست

11. مست عشق آندم که برخیزد سماع

12. یکنفس خاموش نتواند نشست

13. آنکه از دستش ز پا افتاده‌ام

14. کی بدست آید چو من رفتم ز دست

15. دل درو بستیم و از ما درگسست

16. عهد نشکستیم و از ما برشکست

17. باز ناید تا ابد خواجو به هوش

18. هر که سرمست آمد از عهد الست


بعدیقبلی

هیچ نظری ثبت نشده

ابیات برگزیده

* ارزن اندر آسیا سالم‌تر است از من که هست
* بار عشق او چو کوه و جسم زار من چو کاه
شعر کامل
محتشم کاشانی
* از صحبت مردم دل ناشاد گریزد
* چون آهوی وحشی که ز صیاد گریزد
شعر کامل
رهی معیری
* هر که عیبم کند از عشق و ملامت گوید
* تا ندیدست تو را بر منش انکاری هست
شعر کامل
سعدی