خواجوی کرمانی_دیوانغزل ها (فهرست)

غزل شمارهٔ 341

1. کس حال من سوخته جز شمع نداند

2. کو بر سر من شب همه شب اشک فشاند

3. دلبستگئی هست مرا با وی از آنروی

4. کز سوخته حالی بمن سوخته ماند

5. گر خسته شوم بر سر من زنده بدارد

6. ور تشنه شوم در نظرم سیل براند

7. زنجیر دل تافته را در غم و دردم

8. گر رشتهٔ جانست بهم در گسلاند

9. بیرون ز من دلشده و شمع جگر سوز

10. سر باختن و پای فشردن که تواند

11. گر شمع چراغ دل من بر نفروزد

12. شبهای غم هجر بپایان که رساند

13. آنکس که چو شمعم بکشد در شب حیرت

14. از سوختن و ساختنم باز رهاند

15. حال جگر ریش من و سوز دل شمع

16. هر کس که نویسد ز قلم خون بچکاند

17. از شمع بپرسید حدیث دل خواجو

18. کاندوه دل سوختگان سوخته داند


بعدیقبلی

هیچ نظری ثبت نشده

ابیات برگزیده

* پندم مده که نشونم، ای نیکخواه، ازآنک
* من با توام، ولی دل و جان جای دیگرست
شعر کامل
امیرخسرو دهلوی
* شیراز و آب رکنی و این باد خوش نسیم
* عیبش مکن که خال رخ هفت کشور است
شعر کامل
حافظ
* بنفشه طره مفتول خود گره می‌زد
* صبا حکایت زلف تو در میان انداخت
شعر کامل
حافظ