مولوی_دیوانغزل ها (فهرست)

غزل شمارهٔ 229

1. شراب داد خدا مر مرا تو را سرکا

2. چو قسمتست چه جنگست مر مرا و تو را

3. شراب آن گل است و خمار حصه خار

4. شناسد او همه را و سزا دهد به سزا

5. شکر ز بهر دل تو ترش نخواهد شد

6. که هست جا و مقام شکر دل حلوا

7. تو را چو نوحه گری داد نوحه‌ای می‌کن

8. مرا چو مطرب خود کرد دردمم سرنا

9. شکر شکر چه بخندد به روی من دلدار

10. به روی او نگرم وارهم ز رو و ریا

11. اگر بدست ترش شکری تو از من نیز

12. طمع کن ای ترش ار نه محال را مفزا

13. وگر گریست به عالم گلی که تا من نیز

14. بگریم و بکنم نوحه‌ای چو آن گل‌ها

15. حقم نداد غمی جز که قافیه طلبی

16. ز بهر شعر و از آن هم خلاص داد مرا

17. بگیر و پاره کن این شعر را چو شعر کهن

18. که فارغست معانی ز حرف و باد و هوا


بعدیقبلی

هیچ نظری ثبت نشده

ابیات برگزیده

* می شود از سنگ طفلان چون تن مجنون کبود
* خال لیلی جامه در نیل مصیبت می زند
شعر کامل
صائب تبریزی
* همچو گلبرگ طری هست وجود تو لطیف
* همچو سرو چمن خلد سراپای تو خوش
شعر کامل
حافظ
* وفا خار ره است، ارنه برای آشیان ما
* به هر گلشن که باشد، مشت خاری می شود پیدا
شعر کامل
صائب تبریزی