لینک اشتراک گذاری
سعدی_گلستانباب دوم - در اخلاق درويشان (فهرست) کپی شد
حکایت (37)
درویشی به مقامی درآمد که صاحب آن بقعه کریم النفس بود و خردمند. طایفه اهل فضل و بلاغت در صحبت او هر یکی بذله و لطیفه ای چنانکه رسم ظریفان باشد همی گفتند.
درویش راه بیابان کرده بود و مانده و چیزی نخورد. یکی از آن میان بطریق ظرافت گفت: ترا هم چیزی بباید گفت. گفت: مرا چون دیگران فضل و بلاغتی نیست و چیزی نخوانده ام بیک بیت از من قناعت کنید. همگنان به رغبت گفتند: بگوی. گفت
1. من گرسنه در برابرم سفره نان
2. همچون عزبم بر در حمام زنان
یاران بخندیدند و ظرافتش بپسندیدند و سفره پیش آوردند. صاحب دعوت گفت: ای یار زمانی توقف کن که پرستارانم کوفته بریان همیسازند. درویش سر برآورد و گفت
3. کوفته بر سفره من گو مباش
4. گرسنه را نان تهی کوفته است
بعدیقبلی
×
×
هیچ نظری ثبت نشده