سلمان ساوجی_دیوانقصیده ها (فهرست)

قصیدهٔ شمارهٔ 14 - در مدح دلشاد خاتون

1. ای دل! امروز تو را روز مبارک بادست

2. که جهان خرم و سلطان جهان، دلشاد است

3. خوش برآ، چون خط دلدار، که در دور قمر

4. همه اسباب خوشی، دست فراهم دادست

5. هر پریشانی و تشویش که جمع آمده بود

6. لله الحمد، که چون زلف بتان بر بادست

7. آمد از روضه فردوس «مبارک بادی»

8. مژده‌ای داد و جهان پرز «مبارک بادست»

9. می‌دمد باد طرب، دور بقا می‌گذرد

10. ساقیا! باده که دوران بقا بر بادست

11. دامن عمر به غفلت مده از کف، که تو را

12. دامن عمر ز کف رفته نیاید با دست

13. راست شد چون الف از صحبت این قره عین

14. پشت کوژ فلک پیر، که مادرزادست

15. یاد داری فلک این دور سعادت که تو را!

16. این چنین دور عجب دارم اگر خود یادست!

17. ای نهال چمن مملکت امروز ببال!

18. که گل سلطنت از باد خزان آزادست

19. باد باقی تن و جانش که زد آب و گل او

20. چار دیوار بقا، تا به ابد آبادست


بعدیقبلی

هیچ نظری ثبت نشده

ابیات برگزیده

* هر گل که سر از پیرهن غنچه برآرد
* برغفلت ما خنده زنان است درین باغ
شعر کامل
صائب تبریزی
* برآی ای صبح مشتاقان اگر نزدیک روز آمد
* که بگرفت این شب یلدا ملال از ماه و پروینم
شعر کامل
سعدی
* دستی که ریزشی نکند شاخ بی برست
* نخلی که میوه ای ندهد خشک بهترست
شعر کامل
صائب تبریزی