لینک اشتراک گذاری
کپی شد
شاه نعمت‌الله ولی_دیوانغزل ها (فهرست)

غزل شمارهٔ 547

1. سلطان سراپردهٔ میخانه کجا شد

2. از مجلس رندان خرابات کجا شد

3. معنیش هم اینجاست اگر صورت او رفت

4. پنهان ز نظر گشت نگوئی که فنا شد

5. هر رند که در کوی خرابات درآمد

6. از دار فنا آمد و با دار بقا شد

7. ما جام حبابیم و پر از آب حیاتیم

8. سیراب شود هر که چو ما همدم ما شد

9. سلطان سراپردهٔ میخانه عالم

10. از ذوق گدایان خرابات گدا شد

11. صوفی به صفا دُردی دردش چو بنوشد

12. این درد بود صافی و آن درد دوا شد

13. یاری که چو ما بندگی سید ما کرد

14. هرچند گدا بود شه هر دو سرا شد


بعدیقبلی

هیچ نظری ثبت نشده

حمایت مالی

حمایت مالی داوطلبانه و اختیاری

ابیات برگزیده

* دلم هر لحظه از داغی به داغ دیگر آویزد
* چو بیماری که گرداند ز تاب درد بالین را
شعر کامل
صائب تبریزی
* هرزه گو را خامش از تقریر کردن مشکل است
* شعله را از ژاژخایی سیر کردن مشکل است
شعر کامل
صائب تبریزی
* نشسته‌ام به سر راه آرزو عمری
* که ابروی تو نشاند به زیر شمشیرم
شعر کامل
فروغی بسطامی