لینک اشتراک گذاری
کپی شد
کمال خجندی_دیوانغزل ها
غزل شمارۀ 1021 : دگر باره تیغ جفا بر کشیدی
غزل شمارۀ 1022 : دل رفت به باد دلپذیری
غزل شمارۀ 1023 : دل ز باران کهن برداشتی
غزل شمارۀ 1024 : دل شد ز عشق باری شیدا چنانکه دانی
غزل شمارۀ 1025 : دل شیشه ایست جای خیال تو ای پری
غزل شمارۀ 1026 : دل که سودای تو می پخت کبابش کردی
غزل شمارۀ 1027 : دل من به داغ جفا سوختی
غزل شمارۀ 1028 : دل می کنی جراحت و مرهم نمیدهی
غزل شمارۀ 1029 : راز معشوق حدیثیست نهان داشتنی
غزل شمارۀ 1030 : ز دیده در دل دیوانه رفتی
غزل شمارۀ 1031 : زمن که مهر تو دارم به سینه روی چه تایی
غزل شمارۀ 1032 : ز من مپرس که از عاشقان زار کی
غزل شمارۀ 1033 : سالها گر بنویسم صفت مشتاقی
غزل شمارۀ 1034 : سیمین بدنی سرو قدی پس دهانی
غزل شمارۀ 1035 : شیرین لبی شکر دهنی سرو قامتی
غزل شمارۀ 1036 : صنما در خط سنبل مه تابان داری
غزل شمارۀ 1037 : طبیب عاشقان آمد بیا بگذار بیدردی
غزل شمارۀ 1038 : عاشقی و بی دلی بیدلبری
غزل شمارۀ 1039 : قطره قطره از دریا چو به ساحل آیی
غزل شمارۀ 1040 : کاش که سرو ناز ما از در ما در آمدی
غزل شمارۀ 1041 : کدام سر که ندارد دماغ سودانی
غزل شمارۀ 1042 : گر از در به تیم برانی نو دانی
غزل شمارۀ 1043 : گر از شاخ دولت گلی چیدمی
غزل شمارۀ 1044 : اگر او یاد من دلخسته کردی
غزل شمارۀ 1045 : گر باد سوی خاک من آرد ز تو بویی
غزل شمارۀ 1046 : گر به پاکی خضر وقتی و روح القدسی
غزل شمارۀ 1047 : گر بردرت این اشک چو سیلاب گذشتی
غزل شمارۀ 1048 : گر بری دست به آئینه و در خود نگری
غزل شمارۀ 1049 : گر به فردوسی از حریم وصل نگشانی دری
غزل شمارۀ 1050 : گر به من یار شوی ور نشوی

حمایت مالی

حمایت مالی داوطلبانه و اختیاری

ابیات برگزیده

* هیچ دانی که چرا پسته چنان می‌خندد
* زانکه گفتم که بدان پسته دهن می‌مانی
شعر کامل
خواجوی کرمانی
* منم آن قمری نالان که از بس سنگ بیدادم
* زدند از هر طرف از باغت ای سرو روان رفتم
شعر کامل
هاتف اصفهانی
* آشنایی نه غریب است که دلسوز من است
* چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت
شعر کامل
حافظ