لینک اشتراک گذاری
کپی شد
خواجوی کرمانی_دیوانغزل ها
غزل شمارهٔ 331 : ماه فرو رفت و آفتاب برآمد
غزل شمارهٔ 332 : خسرو انجم بگه بام برآمد
غزل شمارهٔ 333 : وقت صبوح آن زمان که ماه برآمد
غزل شمارهٔ 334 : از صومعه پیری بخرابات درآمد
غزل شمارهٔ 335 : شکر تنگ تو تنگ شکر آمد
غزل شمارهٔ 336 : مراد بین که به پیش مرید باز آمد
غزل شمارهٔ 337 : یار ثابت قدم اینک ز سفر باز آمد
غزل شمارهٔ 338 : بنگر ای شمع که پروانه دگر باز آمد
غزل شمارهٔ 339 : عید آمد و آنماه دلافروز نیامد
غزل شمارهٔ 340 : سریست مرا با تو که اغیار نداند
غزل شمارهٔ 341 : کس حال من سوخته جز شمع نداند
غزل شمارهٔ 342 : عجب دارم گر او حالم نداند
غزل شمارهٔ 343 : حدیث جان بجز جانان نداند
غزل شمارهٔ 344 : که می‌رود که پیامم به شهریار رساند
غزل شمارهٔ 345 : درد من دلخسته بدرمان که رساند
غزل شمارهٔ 346 : گویند که صبرآتش عشقت بنشاند
غزل شمارهٔ 347 : ماجرائی که دل سوخته می‌پوشاند
غزل شمارهٔ 348 : دل بدست یار و غم در دل بماند
غزل شمارهٔ 349 : ما برکنار و با تو کمر در میان بماند
غزل شمارهٔ 350 : حدیث عشق ز ما یادگار خواهد ماند
غزل شمارهٔ 351 : هر که را سکه درستست بزر باز نماند
غزل شمارهٔ 352 : گل اندامی که گلگون می‌دواند
غزل شمارهٔ 353 : اگر ز پیش برانی مرا که برخواند
غزل شمارهٔ 354 : آن خط شب مثال که بر خور نوشته‌اند
غزل شمارهٔ 355 : رنج ما بردیم و گنج ارباب دولت برده‌اند
غزل شمارهٔ 356 : خورشید را ز مشک زره پوش کرده‌اند
غزل شمارهٔ 357 : شام خون آشام گیسو را اگر چین کرده‌اند
غزل شمارهٔ 358 : زنده‌اند آنها که پیش چشم خوبان مرده‌اند
غزل شمارهٔ 359 : خورشید را به سایهٔ شب در نشانده‌اند
غزل شمارهٔ 360 : این دلبران که پرده برخ در کشیده‌اند

حمایت مالی

حمایت مالی داوطلبانه و اختیاری

ابیات برگزیده

* از آن پس نمیرم که من زنده‌ام
* که تخم سخن من پراگنده‌ام
شعر کامل
فردوسی
* چشم من کرد به هر گوشه روان سیل سرشک
* تا سهی سرو تو را تازه‌تر آبی دارد
شعر کامل
حافظ
* ضرورتست که پیش تو پنجه نگشایم
* مرا که قوت بازوی زورمند تو نیست
شعر کامل
خواجوی کرمانی